Zaterdagochtend lazen we in het Brabants Dagblad dat een initiatief voor een opvang- en behandelplek voor jongeren in Sprang-Capelle er niet gaat komen. Dit omdat, voordat de plannen duidelijk waren, de buurt zich uitsprak wegens een gebrek aan informatie en communicatie. GroenLinksaf is niet bekend met de exacte inhoud van het initiatief of  de initiatiefnemer, maar uit het artikel bleek dat de initiatiefnemer heeft besloten het niet door te zetten, omdat hij deze strijd niet wil, ondanks dat er veel jongeren op zoek zijn naar zo’n plek. 

Het zette ons bij GroenLinksaf aan het denken: hoeveel broodnodige initiatieven sneuvelen er voordat er goed en wel aan kan worden begonnen? We hebben hetzelfde gezien bij de mogelijke locatie voor Skaeve Huse, maar ook bij het zoeken naar locaties waar mogelijk windmolens worden geplaatst, of woningbouwprojecten mogelijk plaats gaan vinden. Het woordje ‘mogelijk’ is hier het sleutelwoord, want er is nog geen beslissing genomen. 

De laatste tijd zien we vaak al veel weerstand en een behoefte aan meer informatie bij omwonenden, terwijl de plannen dan nog in een abstract stadium zitten. Het zorgt ervoor dat het steeds ingewikkelder is om tot uitvoering van broodnodige plannen te komen. Er zijn woningen nodig, er zijn zorgplekken nodig en er is opwek nodig van duurzame energie.  

Natuurlijk moeten omwonenden betrokken worden in de ontwikkeling van plannen, maar wanneer is daarvoor het juiste moment? Dat is een vraag waar GroenLinksaf mee worstelt. Wanneer er een eerste idee ontspruit, kunnen de plannen nog niet gedeeld worden, dan kan je namelijk nog niet concreet worden en ook nog niet aan de, soms terechte, zorgen van omwonenden tegemoet zijn gekomen.  

Als ik het idee opvat om een schuurtje in mijn tuin te plaatsen, heb ik het type schuurtje nog niet uitgezocht, materiaal, exacte positionering en hoe dat eventueel effect heeft op de tuin of het uitzicht van de buren. Toch lijkt het of omwonenden nu bij dat allereerste idee al betrokken willen zijn, maar dan ook al alle kaders randvoorwaarden en mitigerende maatregelen willen weten. Ook worden wij, als lokale politieke partij, vaak in dit stadium al gevraagd om antwoorden te geven op alle vragen die er zijn. Terecht dat mensen bij ons aankloppen en blijf dat vooral ook doen! Tegelijk moeten wij dan vaak wel ‘ik weet het niet’ antwoorden, omdat ook wij in het allerprilste begin niet betrokken zijn en wij pas een goede afweging kunnen maken als er meer informatie beschikbaar is. En dat kan soms best een tijd duren.  

Hoe gaan we dit tij keren, zodat we wel vooruit kunnen in woningbouw, zorg locaties, duurzame energie, etcetera? We zijn het er allemaal over eens dat er woningen nodig zijn en dat kwetsbare mensen ondersteuning nodig hebben. Maar waar mag dit dan ontwikkeld worden, waar krijgt het nog een kans van slagen?